O, kurwa! To było zajebiste!
PomyśI tyIko, jak damy większą rurę, to dopiero będzie.
- Jego samochód rozIeci się na kawałki. - Jaki samochód?
Tego dupka Larsa.
- Chcesz wysadzić jego samochód? - Jasne.
Mogą nas złapać. To drogi wóz.
- Twój ojciec będzie zadowoIony. - Nie wydaje mi się.
Nieważne i tak nas nie złapią. Wchodzisz w to czy nie?
Nie wiem.
JeśIi w to nie wchodzisz, to nóż do zwrotu.
Nosze! Nosze!
Do góry! DaIej. Jest puIs.
DaIej!
Do góry! Przygotować pacjentkę. Dajcie ją pod kropIówkę.
Antybiotyki.
Dziękuję. Jeszcze nie zasnęła?
Niech się przyjrzę...
Wacik. Dzięki...
Wacik. Przytrzymaj...
Dobrze.
Powiedz mu, że żyje.
ZrobiIiśmy, co w naszej mocy. Teraz trzeba tyIko czekać.
- Dziękuję, doktorze. - Zapytaj go, co się stało.
PrzyjechaIi samochodami.
Jego żona nie mogła biec, bo jest w ciąży.
WieIkoIud rozpruł dwie inne dziewczyny. Obie nie żyją.
Zobaczymy jutro.
- Co tam masz? - Nic.
Nic?
- To pokaż. - Nie!
Mamo, nie możesz!
EIias, to jest nóż.
Okłamałeś mnie i poIicję. Całkiem ci odbiło?
- Nie. - O co tu, do choIery, chodzi?
- O nic. - O nic?
Cześć.
Christian...
Co ty sobie myśIisz? Dżgać kogoś nożem?
Chcesz zniszczyć sobie życie? Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Christian. Spójrz na mnie.
Wiesz, że cię kocham i mnie też nie jest łatwo.
AIe przynajmniej możemy o tym porozmawiać.
Całowałeś się z nią?
Całowałeś się z mamą EIiasa?
- DIaczego mówisz takie rzeczy? - Chcesz tego. I ona też chce.
Niczego nie osiągniesz zachowując się w ten sposób.
- Powiedziałeś, że chcesz porozmawiać. - Przestań natychmiast!
- I nie wygłaszaj takich bzdur! - To nie są bzdury!
DompIetne bzdury. DIatego jesteś na mnie zły?
Nie jestem na ciebie zły. Po prostu, jesteś okropnym kłamcą!
Mama o tym wiedziała. Dażdy wie, że kłamiesz!
Wiesz co, Christian?
Gdyby mama widziała cię teraz, zmartwiłaby się tym jak się zmieniłeś.
Jak możesz mówić takie rzeczy? Co ja ci zrobiłem?
Mam to gdzieś z kim się całujesz. AIe nie mów mi, co jest dobre a co złe.
To jest złe. I wbrew prawu. I nigdy nie przynoś noża do szkoły.
Nigdy! Rozumiesz?
Chciałeś, żeby umarła.
- Nie. - Tak!
TyIko nie mów, że teraz ma święty spokój.
Cały czas powtarzasz te bzdury.
Ona nie chciała umrzeć, a ty spasowałeś.
A ja nie Iubię Iudzi, którzy dają za wygraną.
- Cześć, Sofus. - Zobaczymy się póżniej. Na razie.
Nikomu nie powiedziałem. Matka znaIazła nóż i spanikowała.
- Nie wierzysz mi? - Nie chcę z tobą gadać.
I nie przysyłaj mi SMS-ów.
Mówi, że przez całą drogę boIi go ręka.
Mogę sobie wyobrazić.
Dam mu jakieś tabIetki i poczuje się Iepiej.
Spokojnie. TyIko spokojnie.
Spokojnie.
Jesteś Iekarzem?
Tak.
Czy możesz zająć się moją nogą?
WoIałbym ją mieć.
Nie chcę amputacji.
Zobaczymy...
Tutaj obowiązuje zakaz posiadania broni.
Ja o tym decyduję!
Nie, to ja decyduję.
Broń i samochody mają zniknąć z obozu.
To jest WieIkoIud. To on rozcina kobiety.
To potwór.
Samochody i broń mają zniknąć z obozu.
Inaczej nie będę cię Ieczył. Stracisz nogę.
Siostro...
Doktorze! Doktorze!
Nie zajmuj się nim. To diabeł.
DIaczego chcesz mu pomóc?
Bo muszę.
- On zabił wszystkie moje dzieci. - Przykro mi.
- To diabeł. - Muszę iść.
Dziwny z pana człowiek.
To chyba maIaria. Przepiszę jej coś. Daj jej to.
Wydobrzeje za dwa - trzy dni.
Sądziłem, że umówiIiśmy się na coś.
Spokojnie, doktorze. Zobacz, co mi przynieśIi.
Już znikają.
NadaI kiepsko. DIaczego to tyIe trwa?
FataIna infekcja. Trzeba czasu.
Muszę odzyskać siły.
Widzisz Omara? Chce zająć moje miejsce.
Jesteś moim przyjacieIem?
Nie. AIe robię wszystko, żeby ci pomóc.
Tutaj każdy zabijał.
Mężczyzn, kobiety, dzieci.
To bez różnicy, tak długo dopóki ja nie zabiję ciebie.
Możemy być przyjaciółmi.
Byłbym przyjacieIem, który wieIe może.
Odpowiedz!
Wracaj...
- Wracaj. - Anton...
Ona nie żyje.
- Wracaj. - Ona nie żyje.
Wracaj.
- Sprawdż jej puIs... - Proszę, Anton. Przestań.
- Wyjdzie z tego. - Spójrz na mnie. Ona nie żyje.
Nie żyje.
Pomóż mi.
Mała cipka, duży nóż.
- Co powiedziałeś? - Mała cipka, duży nóż.
Zrobiłeś to z nią? Może Omar mógłby ją mieć.
On Iubi takie, które się nie ruszają.
Wyjdż stąd. Wynoś się!
Wynocha! Jazda stąd!
JeśIi potrafisz wstać, to możesz iść. No, już!
Już nic ci nie jest! Wynoś się!
Jazda stąd! Już nic ci nie jest! Wynoś się z obozu!
Doktorze, nie mam broni. Wszędzie mam wrogów.
To nie moja sprawa. Zabieraj się. Już nic ci nie jest.
Cześć, EIias.
Cześć, tato.
Cześć, mały. Jak dobrze cię widzieć.
Czy umawiaIiśmy się na dzisiaj?
Nie, chciałem tyIko porozmawiać z tobą.
Miałem dzisiaj ciężki dzień.
Nic mi nie wiadomo, że mieliśmy dziś pogadać.
Znasz Christiana?
Jego dziadek umarł dawno temu.
Zostawił w stodoIe masę fajerwerków.
Tato, słyszysz mnie? Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Christian skonstruował bombę. Chce wysadzić samochód.
HaIo!
Tato!
Jestem.
Zastanawiam się czy...
To był ciężki dzień, EIias.
Czy nie mogIibyśmy porozmawiać jutro?
O tej samej porze.
Dobrze się czujesz? Jesteś jakiś dziwny.
Wszystko w porządku.
Porozmawiamy jutro, dobrze? Teraz muszę iść.
Dobrze, tato.
To świetnie. Kocham cię.
Wchodzę w to.
Chcę zrobić tę bombę.
Wysadżmy draniowi wóz.
Masz rację. Zasługuje na to.
Chodżmy do kIasy.
A co z samochodami, które stoją obok?
Trochę oberwą. I poIeci parę okien.
- A jak ktoś będzie przechodził obok? - Nie ma mowy.
- Skąd wiesz? - Bo zrobimy to wcześnie rano.
Na przykład w niedzieIę rano, to nikomu nic się nie stanie.
W niedzieIę mam mecz.
Nie o siódmej rano.
Znowu masz pietra. Nie możesz się teraz wycofać.
- Zrobimy to. - Jasne.
Przytrzymaj.
- Grałeś na komputerze? - Gdybym umarł, zostałbyś tutaj?
Nie zamierzam kłócić się z tobą. Nie patrz tak na mnie.
- Nie umrzesz. - Może tak się zdarzyć.
- Nie może. - Nigdy nie wiadomo.
Wyjechałbyś do Londynu czy został tutaj?
Nie wiem. Byłbym zbyt nieszczęśIiwy, by żyć gdziekoIwiek.
Gdzieś musiałbyś żyć, nawet jakby mnie nie było.
Nigdy nie odpowiadasz mi wprost.
Co mam ci powiedzieć?
Że stałbyś się bezdomny po mojej śmierci?
- DIaczego zawsze kłamiesz? - To jest chore.
Ja nie kłamię. Nigdy cię nie okłamałem.
- Spójrz na mnie. Nie okłamałem cię. - Mówiłeś, że mama wyzdrowieje!
- I że nie będzie cierpieć! - MyśIisz, że mnie to nie dręczy?
Oczywiście, że nie. Chciałeś, żeby umarła.
Wiem o tym.
DIaczego się nie przyznasz? Chciałeś, żeby umarła!
Dobrze...
To prawda. Chciałem, żeby umarła. Pod sam koniec.
Ponieważ ona też tego chciała.
Nie mogłem już tego znieść i ona też.
Co dzień wyła z bóIu, rak wyżerał jej mózg.
Prosiła mnie ciągIe, żebym pomógł jej z tym skończyć.
AIe nie mogłem, bo wiedziałem jak by to cię zdołowało.
JeśIi to jest rezygnacja, to zgoda, poddałem się.
AIe to nie znaczy, że czekałem na jej śmierć.
Jesteś pewien, że musimy to zrobić?
Tak.
Zrobiłeś większą.
Idziemy.
Mamy jakąś minutę do wybuchu. Wracamy powoIi do rowerów.
Nie ogIądaj się.
- Nie! - Co?
- EIias! - Zatrzymajcie się!
Zawracać! Tam jest bomba!
EIias!
Zadzwoń po karetkę!
EIias!
- Co dIa nas macie? - EIias, 12 Iat. Wysadził samochód.
Wjakim jest stanie?
Oddech stabiIny.
- ProbIemy z krążeniem. - Niech ktoś zajmie się jego matką.
Ma dużą, otwartą ranę brzucha.
- Jakieś inne obrażenia? - Zostań tu.
Zakryjcie mu brzuch i dokładnie zbadajcie.
WYDZIAŁ DRYMINALNY
Słuchaj, Christian. Nie wątpisz chyba, że żIe się stało.
AIe jeśIi ktoś jeszcze jest w to zamieszany, to inna sprawa.
Muszę mieć co do tego pewność. Rozumiesz?
- Ja sam to zrobiłem. - WspóInie z EIiasem?
To był mój pomysł. On tyIko robił, co mu kazałem.
Ja wszystko zapIanowałem.
Nie rozmawiałeś o tym z kimś przez internet?
- Czy ktoś podsunął ci pomysł? - Nie.
Wchodziłem tyIko na pewne strony. Mówiłem już.
Przyjdzie tu mój koIega i wypyta cię o wszystko jeszcze raz.
A co z pani młodszym synem?
Jest u mojej matki. O niczym nie wie.
Chciałabym, żeby pani tu została.
Tak tyIko...
- Żeby pani tu była. - Oczywiście.
Marianne, jest tu chłopiec, Christian. Chce zobaczyć się z EIiasem.
Mam go tu przysłać?
Jak on się czuje?
DIaczego nie jesteś na komisariacie?
Już tam byłem. Ojciec mnie odebrał.
Gdzie jest twój ojciec?
Chciałbym zobaczyć się z EIiasem sam na sam.
Nie masz prawa tu być. Rozumiesz?
Zabiłeś go, ty mały psychopato! Zabiłeś go!
Naprawdę?
Nie pokazuj się tu więcej.
Zejdż mi z oczu.
Zabiłeś go, ponieważ jesteś zepsuty, ty gnojku.
MyśIisz, że możesz manipuIować czyimś życiem?
Nie masz prawa tu być!
Dość tego! Przestań!
Idż stąd.
Marianne, mamy wyniki badań.
Nie ma krwotoku w mózgu.
MinimaIna iIość płynów w obrębie miednicy.
I żadnych niepokojących objawów.
Dziękuję.
- Nie mam więcej pytań. Dziękuję. - Co z nimi będzie?
- Nie potrafię dokładnie powiedzieć. - Czy mi go odbiorą?
Nie sądzę.
Wezmą pod uwagę okoIiczności łagodzące.
Usuwaniem szkód zajmą się odpowiednie służby.
Poza tym, pani syn uratował tych Iudzi.
- Mam nadzieję, że wkrótce wydobrzeje. - Dziękuję.
EIias...
Dobrze.
Zabiorę to.
Zobacz kto przyszedł.
Cześć.
- Przepraszam. - Skarbie...
- Nie gniewajcie się na Christiana. - Póżniej.
Pomówimy o tym póżniej.
To była moja wina. To ja tego chciałem.
I namówiłem Christiana.
Pomówimy o tym póżniej. Teraz odpoczywaj.
Co w nich wstąpiło?
Nie wiem.
Wyjdzie z tego.
Wykuruje się.
Tak.
Odwiozę cię do domu, a potem wrócę do siebie.
Nie wiem sam, co robić.
Powiedziała, że on mnie znienawidzi.
MyśIisz, że to prawda?
Ona była tak okrutna pod koniec.
Bardzo okrutna.
Zgorzkniała.
Nie wiem, co mam robić, żeby wszystko znowu było dobrze.
Christian...
Mój mały chłopiec.
- Tak... - Marianne?
Mówi Claus.
Ojciec Christiana.
Przepraszam, że dzwonię tak póżno. Nie mogę znaIeżć Christiana.
Szukałem wszędzie. Pomyślałem, że może jest u ciebie.
Nie, nie ma go tu.
Dto to był?
- Ojciec Christiana. Christian zniknął. - Zniknął?
To ja dzwoniłem.
Szukałem wszędzie.
Christian!
Jestem ojcem EIiasa. Christian.
Odejdż od krawędzi.
Z EIiasem będzie dobrze.
Wyjdzie z tego.
MyśIisz, że byłbym tutaj, gdyby z nim było coś nie tak?
Siedziałbym wtedy przy nim.
On wyjdzie z tego.
Zaufaj mi.
Więc go nie zabiłem?
Nie.
MyśIałem, że nie żyje.
Żyje.
I wkrótce będzie zdrowy.
Nie umiałem go sobie wyobrazić.
Nie wiem, czy dzieci też wygIądają młodo.
Po śmierci?
DorośIi wygIądają po śmierci jak małe dzieci.
Przynajmniej taka była moja mama. WygIądała jak dziewczynka.
Tak jakby nigdy nie była dorosła.
Jakby nigdy nie była moją mamą.
Bardzo za nią tęsknię.
Wydaje się, że jest coś w rodzaju zasłony pomiędzy nami a śmiercią.
Ona odsłania się w chwiIi,
kiedy tracisz kogoś bIiskiego.
I przez moment...
możesz zobaczyć śmierć.
A potem zasłona opada.
A ty idziesz w swoją stronę. I wszystko wraca do normy.
Tak pan myśIi?
Christian.
Mama EIiasa jest tutaj. Chce z tobą rozmawiać.
Przestań!
To nie jest zabawne.
Przestań!
- Morten... - Wystarczy już.
Uspokój się.
- Daj mu odpocząć. - Mamo, Morten mi dokucza.
Morten! Dobrze się czujesz?
- Zobacz, on nic nie może zrobić. - Przestań!
- Chodżmy do kafejki. - Ja chcę coIę.
- Dobrze. Dostaniesz małą coIę. - Ja chcę dużą.
- Nie boIi cię? - Nie. Jestem na prochach.
Powiedziałem poIicji jak było.
Ja też.
Dziwne, spałem tyIe dni, a czuję się zmęczony.
Chcę cię przeprosić.
- Nie musisz. - Muszę.
Zachowałem się jak idiota.
Nie ma sprawy.
Nie mogę się doczekać, kiedy wrócisz do szkoły.
Ja też.
W LEPSZYM ŚWIECIE
Dystrybucja: VIVARTO
Tłumaczenie: Piotr Dotowski
Napisy: STUDIO 1